7 mei 2015

Gefeliciteerd, het is een drieling!

Net bezocht ik mijn tweede huis (ook wel bekend als het ziekenhuis). Waarom? Ik moest een echo laten maken. Allemaal heel spannend natuurlijk, want wat blijkt? Ik krijg een drieling! Ik voel ze zelfs al bewegen. Dat is niet altijd een pretje, maar je krijgt er natuurlijk wel iets voor terug. Drie stuks zelfs! Dit verklaart natuurlijk ook waarom ik al weken misselijk, duizelig en zwak ben. De vraag is nu natuurlijk hoe deze drieling ter wereld wordt gebracht,  op de natuurlijke manier of toch operatief? Hoelang ik al in verwachting ben, dat weet ik niet. Ze zitten in ieder geval nog gewoon op hun plek, in mijn nier. Want, oh ja, had ik al verteld dat mijn drieling van steen is?

Natuurlijk wist ik dit zelf al, als steenfabriek zijnde herken je de klachten wel. Je kan je echter wel voorstellen dat ik hier niet om sta te springen. Het zou namelijk mijn derde operatie worden in twee jaar tijd. Ik besef me wel dat ik van geluk mag spreken dat het nierstenen zijn, het had  natuurlijk veel erger kunnen zijn.  Bovendien leveren mijn oneindige nierstenen ook leuke verhalen op, alleen om die reden zou ik ze al laten zitten.

Een paar maanden terug was het namelijk ook weer zover, ik kreeg een koliekaanval. Ik weet niet of mijn lezers bekend zijn met nierstenen, maar een koliekaanval is het gevolg van een niersteen die denkt even lekker te gaan rollen, wat dus ontzettend veel pijn doet. Nou heel vervelend natuurlijk allemaal, maar dan komt er ook nog bij dat dit op school gebeurde. Midden in de les. Ik voelde het al aankomen, daarom verdween ik uit het klaslokaal om naar de wc te gaan. Vervolgens sta ik in de wc en bedenk ik me dat ik beter de trap af kan lopen. Vervolgens loop ik de trap af,  en kreeg ik het plan om buiten te gaan staan.  Toen ik eenmaal buiten stond rende ik toch liever weer de trap op. 
Zo gaat dat dus, wanneer je een koliekaanval krijgt, gooi je jezelf het liefst uit het raam.

Nadat ik mezelf drie rondleidingen had gegeven door mijn eigen school, stond ik weer vlakbij het lokaal waar ik 10 minuten eerder uit was gevlucht. Godzijdank, stond daar een vriendin die zich toch wel afvroeg waar ik gebleven was.  Zij schrok. Hoogst waarschijnlijk omdat ik eruit zag als een figurant uit The Walking Dead. Ze nam me mee naar een stoel die om de hoek van het lokaal stond, zodat ik daar in alle rust kon creperen. Maar toen kwam echter het volgende probleem: ik wilde paracetamol, maar de paracetamol was nergens te vinden.  Klonk als een goede missie voor mijn vriendin, dus liep ze naar het bedrijfsbureau aan het einde van de gang bevindt. Vervolgens hoor ik dit:
‘ Heeft u misschien paracetamol voor mijn vriendin?’
‘Nee, sorry dat mogen wij niet meer geven aan studenten’
‘Geven jullie niet meer?’
‘Nee, dus dan zou ze even naar de Albert Heijn moeten lopen. Daar verkopen ze paracetamol’
‘Moet ze naar de Albert Heijn lopen? Hallo, ZE GAAT DOOD HOOR!’
Vervolgens komt ze terug lopen alsof er niets is gebeurd, ze wilde mij vast niet ongerust maken met dit shockerende nieuws.

Gelukkig heeft ze uiteindelijk paracetamol kunnen vinden, we weten nu allemaal wat er anders was gebeurt. Dus bij deze: Lau, bedankt voor het redden van mijn leven met paracetamol.

4 opmerkingen:

  1. Haha! Wat kan jij leuk schrijven. Ik kan me trouwens wel voorstellen dat je vriendin schrok hoor, mijn vader heeft wel eens nierstenen gehad, echt geen pretje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahaha, toen ik dat eerste stukje las dacht ik echt van WATTT?!! Maar het zijn ''maar'' nierstenen, haha. Weer super leuk geschreven, ik lees al jouw verhalen met veel plezier!

    BeantwoordenVerwijderen