8 september 2015

Altijd naar je moeder luisteren

Dave Grohl
Mijn moeder zegt altijd: 'trek altijd een schone onderbroek aan'. Als klein kind snapte ik de meerwaarde daar niet van want ja, wie ziet je onderbroek nou? Nou, 18 jaar later ben ik erachter hoor. Gelukkig luister ik altijd netjes naar mijn moeder en trek ik iedere dag een schone onderbroek aan, anders had dit verhaal nog slechter geworden dan het al is.

Afgelopen zaterdag was het zo ver hoor, ik ging naar de Foo Fighters. Met andere woorden: afgelopen zaterdag was de beste dag van mijn leven want ik zag mijn favoriete band live. Mensen die mij al iets langer volgen weten dat twee maanden geleden mijn leven bijna geen waarde meer had omdat het concert toen werd afgelast want de leadzanger had zijn been gebroken. Vanaf het moment dat ik de nieuwe kaartjes had bemachtigd voor het concert, heb ik op mijn tenen gelopen omdat ik ervan overtuigd was dat ik dit keer mijn been zou breken en dat het concert dan weer aan mijn neus voorbij zou gaan. Dat zou toch echt wat voor mij zijn, toch?


Gelukkig, niet gebeurd. Maarja, dan resteert er toch nog een klein probleempje. Zoals het hele universum inmiddels wel weet, ben ik frequent niersteendrager. De afgelopen paar weken ben ik eigenlijk niet zonder morfine doorgekomen maar dat weerhield mij er echt niet van om Dave Grohl (leadzanger) eindelijk live te zien hoor, duh.

Dus, zaterdagochtend. Het concert vond plaats in Milton Keynes (UK). Ik ging samen met mijn vriend, die een uur van Milton Keynes vandaan woont. Ik sta om zeven uur naast mijn bed. Mijn vriend slaapt nog en ik weet uit ervaring dat als ik geen actie zou ondernemen, hij om 11 uur nog zou slapen. Dus wat doe je dan? Juist dan ga je hem bellen zodat hij wakker wordt. Anoniem natuurlijk, anders wordt hij weer boos dat ik hem altijd wakker maak.

Rond 11 uur kwam ik aan in Milton Keynes om vervolgens vijf uur op de grond in de rij te zitten, want ja, ik moest natuurlijk wel vooraan staan. Toen de hekken om vier uur open gingen wist ik niet hoe snel ik naar voren moest sprinten om een bandje voor de innerpit te scoren. Het leek wel een scene uit een hele slechte film. Al die rennende mensen, ik ertussen die niet eens kan rennen na mijn derde knieoperatie, naast mij een meisje die volop op haar gezicht valt omdat ze uitgleed. Wat een grap. Maar het lukte hoor, ik stond vooraan. Maar dan ook écht vooraan. Nu was het de kunst om die plek vast te blijven houden. Het was half 5, het voorprogramma startte pas om half 6 en de Foo Fighters zouden pas om half 9 beginnen. Ik nam mij voor om gewoon in mijn broek te plassen als ik nodig moest, dan zou ik mijn plek niet kwijtraken.

Nadat ik tijdens het voorprogramma bijna een oog verloor omdat Iggy Pop besloot om met zijn microfoon te gaan slingeren (zo dichtbij stond ik dus), werd het podium klaargemaakt voor de Foo Fighters. Oké en op dit moment moest ik even zitten hoor, want ik voelde me alles behalve goed. Of dit nou kwam door Iggy Pop kwam die op 68e leeftijd nog steeds de behoefte heeft om zonder shirt op te treden of omdat mijn nierstenen gewoon weer aan het rollen waren, ik weet het niet maar waarschijnlijk een combinatie van die twee.

Thank god voelde me ik weer een beetje oké toen de Foo Fighters opkwamen. Waarschijnlijk door de adrenaline, ik ging tekeer als bokito, die tienermeisjes van Justin Bieber en One Direction waren er niets bij. Natuurlijk was iedereen uit op mijn plek, dus kreeg ik ongeveer 20 stoten per minuut waarvan de laatste natuurlijk recht in mijn linkerzij, juist daar waar ik mijn kostbare stenenverzameling bewaar. Vervolgens klap ik voorover, over het hek want ja dat gevoel zou ik nou niet perse kwalificeren als prettig, en er staan meteen drie beveiligers bij me. Een van die beveiligers was een meisje, net zo groot als ik maar leek krachten te bezitten waar de Hulk jaloers op zou zijn. Ik lichtte haar in over mijn stenen verzameling en vervolgens fungeerde zij als een soort beschermengel ofzo, iedereen die ook maar een schijnbeweging naar mij toe maakte trok ze het hek over en gooide ze zo de pit uit. In de tussentijd ging ik gewoon hysterisch door. Nog nooit zoveel vreugde en pijn tegelijkertijd ervaren. Wel even de knoop van mijn broek losgedaan, want mijn broek drukte in mijn zij, dus ja ik deed er alles aan om die pijn een beetje in te perken.

Het was alsof ik wachtte tot al mijn favoriete nummers waren geweest, want ineens ging mijn lichtje uit. Nog nooit was ik flauwgevallen van de pijn in mijn nieren, maar hé eens moet de eerste keer zijn en waarom doe je het dan niet meteen bij het concert van je favoriete band. Ik zakte in elkaar tegen het hek aan. Mijn vriend, het Hulk-meisje en twee andere beveiligers trokken me het hek over. Nou daar stond ik dan hoor. Oog in oog. maar liefst één meter verwijderd van mijn favoriete gitarist, drummer, zanger, kortom mijn held ,Dave Grohl....... In. mijn. fucking. onderbroek. (excuse my language). Ja. Ik was zo slim om die knoop los te maken. Ik word vervolgens het hek overgetrokken door beveiligingsmannetjes. Geen van die beveiligingsmannetjes dacht 'oh laat ik haar broek even goed doen'. Mam, bedankt voor de wijze les dat ik altijd een schone onderbroek aan moet doen. Nu pas snap ik dat er een kans bestaat dat je grootste idool hem ooit te zien zal krijgen.

Backstage werd ik in bubbeltjesplastic gewikkeld, iedereen in paniek. Want what the fuck is er mis met dit Nederlandse kokhalzende meisje die niet eens normaal recht kan lopen zonder alles om te gooien. Gelukkig dat mijn vriend er was, die de verplegers ervan kon overtuigen dat ik niet onder invloed was van een of andere experimentele partydrug. Ik moest in een potje plassen, want ze wilden mijn urine controleren of er bloed in zat. Nou dat is altijd een feest natuurlijk het leek namelijk meer op bloed met een beetje urine. Het gevolg: een dokter die het potje oppakt en schreeuwt: 'Wow, what the fuck is this?!'. Vervolgens komt er een hele aardige verpleegster naar me toe, gaat zitten op de stoel naast me om mij het verlossende antwoord te geven: 'I think you have kidneystones'. Oh nee! Meen je niet! Wat erg! (.....)

Het volgende halfuur heb ik aan iedereen moeten uitleggen waarom ik naar het concert ben gekomen terwijl ik ziek ben en waarom ik door ben gegaan met zoveel pijn (halloooo, we hebben het hier over de Foo Fighters). Na mijn pleidooi kreeg ik van de medewerkers backstage de titel diehard fan. Maar uiteraard was het enige waar ik nog aan kon denken het feit dat ik het lot zo dankbaar ben dat ik een schone onderbroek aan had. Dus bij deze jongens: luister altijd naar je moeder.

Foto: Chung Sung-Jun/Getty images 

7 opmerkingen:

  1. Hahahahah hoe krijg je het weer voor elkaar Sher

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hahah dit verhaal. Prachtig (niet zozeer voor jou maar toch). Sterkte met de nierstenen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha wat een prachtig verhaal. Je beschrijft het zo goed, of ik erbij was ;-)
    Weer een wijze les geleerd over onderbroeken!

    BeantwoordenVerwijderen