5 oktober 2016

Recensie - Harry Potter and The Cursed Child


Hoi. Ben ik weer.  Ik ga vandaag iets heel anders doen, namelijk een boek recenseren (dit woord moest ik eerst even googelen. Ik dacht namelijk dat ik dat woord terplekke had verzonnen, maar het blijkt dus echt te bestaan). Jullie weten misschien wel dat ik stiekem een enorme geek ben. Ik hou van lezen en ik ben nog altijd gefrustreerd dat mijn Hogwarts letter mij nooit heeft weten te bereiken. Dus ja, dan doen we het maar met J.K. Rowling's boeken.
Eergisteren vond ik het wel eens tijd dat ik Harry Potter and The Cursed Child ging lezen, dus ja, logischerwijs heb ik dat dan ook gedaan. Binnen vijf uur was ik klaar (oh, oeps). En Sher, wat vond je ervan? Nou lezers, dat ga ik jullie nu even vertellen.

Geen zorgen, geen spoilers in dit artikel. J.K. Rowling herself heeft opgeroepen om de spoilers uit het boek (en het toneelstuk!) niet op straat te gooien. En ja, wie ben ik dan om dat toch te gaan doen.
Dit gezegd te hebben zal ik eerst even wat achtergrond informatie geven over het boek. Het is namelijk niet 'zomaar' een boek. Het is een toneeltekst en bevat vooral dialogen en regie-aanwijzingen. Dat is dus wel even wat anders dan de boeken die we gewend zijn uit de Harry Potter wereld. Daarnaast schreef J.K. Rowling dit boek niet alleen, maar samen met John Tiffany en Jack Thorne.

Als Potterhead was ik natuurlijk blij toen ik hoorde dat dit boek uitkwam, maar ik had ook een beetje mijn twijfels. Ik kon me Hogwarts (Zweinstein, whatever) simpelweg niet voorstellen zonder dat het verhaal om Harry zou draaien. Uiteindelijk was het toch altijd Harry to the rescue, toch? Het is dit keer Albus, Harry's jongste zoon, die in de spotlights staat. Samen met Scorpius, de zoon van Draco Malfoy. Daarnaast vond ik stiekem dat de Harry Potter karakters maar gewoon met rust moesten worden gelaten, uit angst dat die oude Harry Potter magie verloren zou gaan.

Maar dan nu, het moment van de waarheid. Wat vond ik ervan. Eerlijk?... Nou, best wel tof eigenlijk. Ik hoorde best wat kritiek uit alle hoeken van de wereld komen. Sommige uitlatingen van kritiek vond ik terecht, maar er zaten ook wel een stelletje azijnpissers bij hoor. Zoals ik al zei, het is geen boek zoals we gewend zijn uit de Harry Potter reeks, het is dan ook geen roman in de derde persoon. Dat is wel jammer, ik had graag wat meer details en diepgang willen lezen. Dit puntje van kritiek is natuurlijk niet helemaal eerlijk, ik wist namelijk heus wel dat het in de vorm van een toneeltekst zou worden gepubliceerd. Het verhaal vond ik echter dermate interessant, dat ik  het  best wel opnieuw in de vorm van een dikke pil zou willen lezen. Gewoon, in oldschool Harry Potter stijl. J.K. Rowling weet de magie in haar boeken altijd zó goed vast te leggen, dat ik na het lezen van een Harry Potter boek spontaan met mijn tandenborstel begin te zwaaien omdat ik in de veronderstelling ben dat ik tijdens het leesproces de magie uit het boek heb opgezogen met mijn ogen. Dat miste ik dus een beetje in dit boek. Met andere woorden, ik ging dit keer dus niet met mijn tandenborstel zwaaien.

Er komen (heel) veel herkenningspunten voor in het boek, dat kon ik zeker wel waarderen. Het is immers toch een beetje moeilijk om nieuwe personages toe te laten in je Harry Potter hart als je nog zo gehecht bent aan de orginele personages. Tenminste, bij mij dan. Ik moet wel zeggen dat ik op soms een beetje moeite had om de originele personages te linken aan hun oudere zelf. Sommige gebeurtenissen of uitspraken waar de orginele personages bij betrokken waren voelden een beetje onwennig aan, omdat ik me niet zo goed kon voorstellen dat het originele personage op die manier zou handelen. Ha, hoor mij nou. Alsof ik in m'n vrije tijd vaak met Ron Wemel chill en hem daarom zó goed ken dat ik weet hoe hij zou reageren in bepaalde situaties.

Dus, eindconclusie, raad ik het boek aan? Ja. Dat doe ik. Als je net als ik ook een Potter-fan ben, raad ik je zeker aan om dit boek ook te lezen. Je leest er supersonisch snel doorheen. Wel een kleine waarschuwing, als je eenmaal begonnen bent is het ook moeilijk om te stoppen. Of is dat dan toch die magie? Dat er een bepaalde vloek op rust en je hem daarom wel in één keer móet uitlezen?

Heb jij Harry Potter and The Cursed Child al gelezen?

4 opmerkingen:

  1. Jazeker, een tijdje terug al! En ik was ook enthousiast :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben geen Potter fan (don't hit me) toch vind het leuk om recensies van Potter fans te lezen over dit nieuwe boek, juist omdat het anders is dan de boeken uit de reeks.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben het eens met je recensie. Zo denk ik er ook over!

    BeantwoordenVerwijderen