22 maart 2017

De darkside van bloggersland (i'm back)


Ongeveer twee jaar geleden zag ik 'm voor het eerst. Toen was alles natuurlijk nog nieuw en leuk. Iedere vrije minuut spendeerde ik aan mijn kind. Nu, twee jaar later, is verwaarlozing een understatement. Dit kan zo niet langer natuurlijk. Ik ben een slechte moeder.

Ik heb het natuurlijk over mijn blog. Of dachten jullie soms dat ik in al die tijd een kind voor jullie verborgen had weten te houden? Zou wel weer typisch zijn hè? Maar nee, leg de telefoon maar weer weg. Geen reden om de kinderbescherming in te schakelen.  De afgelopen maand had ik een beetje last van een artistieke coma. En ik weet zelfs al waar dat vandaan komt. Dat is pas een goed staaltje zelfreflectie, of niet?
Sommige bloggers in bloggersland laten je geloven een perfect leven te leiden, nooit tegenslagen te hebben en eten bovendien de hele dag door instagram-waardig voedsel. Daar pas ik toch niet tussen joh. Mijn leven is alles behalve perfect, ik heb ongeveer 654 tegenslagen per maand en mijn vreetwerk zou ik van m'n lang zal ze leven niet op instagram pleuren. Uit zelfbescherming. En ja hoor, toen kwamen de levensvragen: hoor ik hier wel, in bloggersland?

Ik heb het nu overigens niet over alle bloggers natuurlijk, ik weet dat de bloggers die mijn blog bezoeken super chill, down to earth en zichzelf zijn. Voel jíj je dus vooral niet aangesproken. Tenzij jij ook in je onderbroek en een oversized trui foto's van jezelf maakt terwijl je met alle diepgang uit het raam staart alsof je je hele leven aan het evalueren bent terwijl je een slok van ja chai latte koffieprut neemt. *Neemt hap adem* Vergeet vooral de hashtag #nomakeup niet, zodat iedereen kan zien hoe erg je je best hebt gedaan om zoveel make up op je hersenpan te smeren dat het lijkt alsof je er helemaal niets op hebt gesmeerd. En ook jij zoveel waarde aan je volgers/volgend ratio hecht dat je op instagram iedereen meteen weer gaat ontvolgen zodra ze jou terugvolgen. Even serieus, what's the deal with that? Maar dan wel eerst een paar complimentjes geven over je blog hè, dan pas ontvolgen. Alsof ze een soort stappenplan hanteren. Wat een gekkies joh.

Dat klonk vrij gefrustreerd hè? Sorry. Nou nee, niet sorry. Want dit is dus de reden dat ik langer dan een maand gewoon even niet meer wist waar ik over moest schrijven. Maar, wacht nog even met de slingers ophangen, ik ga natuurlijk niet stoppen. Pff, ben je gek. Weet je hoeveel bloed, zweet en tranen er alleen al in die header van mij zit? Ik wist dus niet waar ik over moest schrijven want ik dacht dat het toch niet interessant zou zijn aangezien ik niet zo hoog op de 'oh my god my life is amazing' meter scoor. En you know what? I don't even care. De reden dat ik ooit een blog ben gestart is omdat schrijven mijn passie is. Ik stond toen helemaal niet stil bij het feit dat meer dan drie mensen (inclusief mijn moeder) mijn blog zouden lezen. Net toen ik me een beetje thuis ging voelen in het blogwereldje ging het eigenlijk fout. Toen werd ik steeds kritischer op mezelf wat betreft mijn artikelen. Of dan dacht ik dat mensen misschien wat meer van mij zouden verwachten. Maar goed, mijn punt? Ik kruip weer langzaam uit mijn creatieve coma waar ik even in zat en besloot echt alleen te schrijven over dingen die ík leuk vind. Mijn leven is dan wel niet instagram-waardig, maar ik schijt tenminste niet in mijn broek om ofwel volgers te verliezen of te laten zien dat het niet altijd even chill gaat. En laten we dat maar zo houden ook. Waarom zou ik mijn persoonlijke blog gaan aanpassen naar iets wat ik niet ben om aan het complete, stereotype 'bloggersplaatje' te passen? Lekker persoonlijk joh.

Dit was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?
Bloggers die geen schijn (jij) ophouden, I salute you! Trekken jullie me de volgende keer even uit zo'n blog-depressie?



8 opmerkingen:

  1. Ik miste je al!! haha (dit is Lisa trouwens)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hello there! Heel normaal woman en zo een dip is heel normaal. Welcome back! Ik heb echt geen amazing life en laat gewoon the real shit zien, sommige zien dit als leuk, perfect en amazing dat is wat zij zien en niet wat ik ze wil laten zien. Ga lekker schrijven want ik vind jouw blogs zo leuk!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Leuk dat je er weer bent! Ik pas ook totaal niet in dat perfecte bloggerswereldje hoor, toch ben ik er al ruim 8 jaar :P

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Haha ja dat hele volgen en ontvolgen heb ik nooit begrepen.... Zal wel aan ons leven!

    Hoewel ik niet veel tegenslag heb en alles redelijk op rolletjes gaat in mijn leven is mijn leven niet heel fabulous... Dat kan ook niet als je 5 van de 7 dagen op kantoor zit ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Hahhaha. Ik herken het wel een beetje hoor. Ik heb een gewone kantoorbaan en huisje boompje beestje en alles gaat eigenlijk vrij goed. Ik dieet niet, ik sport niet en ik draag te weinig makeup voor review posts :')

    maar inderdaad. Bloggen om te schrijven! Laten we het een comeback geven ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Een blogdepressie is echt niet erg. Ik heb ook een tijd tegenzin gehad en heb ik willen stoppen maar nu vind ik het weer erg leuk.
    Welkom terug!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Jeej, ze is weer terug :D Altijd heerlijk om je blogjes te lezen en juist omdat ze niet zijn zoals veel andere blogs!

    BeantwoordenVerwijderen